Translate

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Ορθόδοξος Παράδοσις και Παπισμός

Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι το αμετανόητον Βατικανόν έχει μακροτάτην πείραν προσηλυτισμού των Ορθοδόξων, διαθέτει ειδικά προσηλυτιστικά ιδρύματα και σχολάς, ειδικευμένον προσωπικόν και επάρκειαν οικονομικών μέσων. Διαθέτει επίσης αρχαιοτάτην διπλωματικήν πείραν και οργάνωσιν. Υπάρχουν παπικοί θεολόγοι, οι οποίοι παρακολουθούν και γνωρίζουν καλλίτερον από τους Ορθοδόξους τα εν τη Ορθοδοξία συμβαίνοντα, πάντες δε ούτοι εμφα­νιζόμενοι ως φιλορθόδοξοι εισχωρούν τεχνηέντως εις την Ορθοδοξίαν, ακόμη και εις Ορθοδόξους Ιεράς Μονάς.

Ορθόδοξος Παράδοσις και Παπισμός
Ορθόδοξος Παράδοσις και Παπισμός1

Αρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη

       ... Ο υπερήφανος «αλάθητος» άνθρωπος της Ρώ­μης δεν δέχεται να παραχωρήση την θέσιν του εις τον Θεάνθρωπον Χριστόν, την αληθή και αλάθητον κεφα­λήν της Εκκλησίας.
       Υπέταξεν εις την εξουσίαν του όλας τας Εκκλη­σίας της Δύσεως και τας Ανατολικάς ουνιτικάς. Τώ­ρα απομένει προς υποταγήν εκ των μη παπικών η Ορ­θόδοξος, καθ' όσον οι Προτεστάνται δεν αποτελούν Εκκλησίας αλλ' ομάδας θρησκευτικάς.
       Προς υποταγήν και της Ορθοδόξου Εκκλησίας το Βατικανόν προσποιείται ότι
ήλλαξε πνεύμα. Προέ­βη εις χειρονομίας ευγενείας και καλής διαθέσεως με τον σκοπόν να διαθέση ευμενώς τους Ορθοδόξους α­πέναντί του, ώστε να διευκολύνη την επάνοδόν τους εις την Ρώμην.
       

Η άρσις των αναθεμάτων, η ανταλλαγή επισκέψεων, η παραχώρησις αδείας εις τους παπικούς να κοι­νωνούν εις τας Εκκλησίας των Ορθοδόξων και αντι­στοίχως των Ορθοδόξων εις τους παπικούς, τα συνέ­δρια, αι συμπροσευχαί εξυπηρετούν αυτόν τον σκο­πόν.
       
Ο παπισμός πιστεύει ότι με όλα αυτά οι Ορθόδοξοι, οι οποίοι κατά κόσμον είναι ασθενέστεροι και εμπερίστατοι και ανοργάνωτοι (στερούμενοι ισχυράς κε­ντρικής διοικήσεως, ως ο παπισμός), ευκόλως θα α­πορροφηθούν από τον παπισμόν, ως συνέβη με τας άλλας πρώην Ορθοδόξους Εκκλησίας της Δύσεως και το ήμισυ του Πατριαρχείου της Αντιοχείας, το οποίον κατεφαγώθη από την ουνίαν.
       
Η ανταπόκρισις, την οποίαν δεικνύουν οι Ορθόδοξοι Πατριάρχαι, Επίσκοποι, κληρικοί και λαϊκοί Θεολόγοι εις τας παπικάς αυτάς χειρονομίας, εξυπη­ρετεί τα σχέδια του Βατικανού. Αι φιλοπαπικαί εκδη­λώσεις των Ορθοδόξων ηγετών και θεολόγων αμβλύ­νουν την εκ παραδόσεως αντίστασιν του Ορθοδόξου λαού και προετοιμάζουν το Ορθόδοξον πλήρωμα δια την μελετωμένην υπό του Βατικανού, καλώς σχεδιασθείσαν και σταδιακώς εφαρμοζομένην ουνιτοποίησιν των Ορθοδόξων.
       
Δεν θέλομεν να πιστεύσωμεν ότι οι φιλοπαπικοί Ορθόδοξοι συνεργάζονται συνειδητώς δια την εκτέλεσιν του σχεδίου αυτού.
       
Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι το αμετανόητον Βατικανόν έχει μακροτάτην πείραν προσηλυτισμού των Ορθοδόξων, διαθέτει ειδικά προσηλυτιστικά ιδρύματα και σχολάς, ειδικευμένον προσωπικόν και επάρκειαν οικονομικών μέσων. Διαθέτει επίσης αρχαιοτάτην διπλωματικήν πείραν και οργάνωσιν. Υπάρχουν παπικοί θεολόγοι, οι οποίοι παρακολουθούν και γνωρίζουν καλλίτερον από τους Ορθοδόξους τα εν τη Ορθοδοξία συμβαίνοντα, πάντες δε ούτοι εμφα­νιζόμενοι ως φιλορθόδοξοι εισχωρούν τεχνηέντως εις την Ορθοδοξίαν, ακόμη και εις Ορθοδόξους Ιεράς Μονάς.
       
Ύπουλον μέσον διαστροφής του Ορθοδόξου φρο­νήματος είναι αι υπό των παπικών παραχωρούμεναι ευρύτατα υποτροφίαι εις νέους και απείρους Ορθοδό­ξους θεολόγους δια σπουδάς εις παπικά πανεπιστη­μιακά ιδρύματα. Τί επεδίωκον ανέκαθεν και τί επιδιώ­κουν και σήμερον οι παπικοί δια των υποτροφιών αυ­τών δεν είναι δύσκολον να εννοήση τις. Τον επηρεασμόν των μελλόντων να καταλάβουν ηγετικάς θέσεις εις την ιεραρχίαν και την ακαδημαϊκήν θεολογίαν, ώστε να εξασφαλισθή ευμενής στάσις απέναντι του Βατικανού.
       Ως μοι είπε διαπρεπής Ρουμάνος Ορθόδοξος θεο­λόγος, παραστάς εις συνέδριον παπικών και ορθοδό­ξων θεολόγων, η τοποθέτησις των Ορθοδόξων θεολό­γων, ων οι περισσότεροι ήσαν υπότροφοι των παπι­κών, ήτο αποκαρδιωτική. Εκ των παρισταμένων είκο­σι Ορθοδόξων θεολόγων, οι δεκαοκτώ ετάχθησαν υ­πέρ της μυστηριακής διακοινωνίας προ της ενώσεως των Εκκλησιών. Υπάρχουν δε πληροφορίαι, καθ' ας ορθόδοξοι νέοι υπότροφοι των παπικών, κοινωνούν ή­δη εις τους παπικούς ναούς.
       Το κλίμα τούτο καλλιεργούν και οι ρωμαιοκαθο­λικοί καθηγηταί. Ούτω πληροφορούμεθα ότι εν Regensburg ο καθηγητής Paul Rauch, όστις διευθύνει το ίδρυμα Santa Klara (κέντρον δι' οικουμενικάς σχέ­σεις) τελουμένης της Ορθοδόξου Θείας Λειτουργίας απαγγέλλει ελληνιστί το Σύμβολον της πίστεως και την Κυριακήν προσευχήν, λειτουργούντος Ορθοδόξου ιερέως και παρόντος Ορθοδόξου εκκλησιάσματος.
       Δι' όλων αυτών προάγεται ο λεγόμενος «λαϊκός οικουμενισμός», ήτοι η σταδιακή ψυχολογική προε­τοιμασία του Ορθοδόξου λαού, ώστε συν τω χρόνω η ένωσις να πραγματοποιηθή εις τον λαόν ανεξαρτήτως των αποφάσεων της ιεραρχίας.
       Ήδη ο λαϊκός οικουμενισμός έχει αρχίσει να αποδίδη καρπούς. Ορθόδοξοι εις το εξωτερικόν εκκλη­σιάζονται, κοινωνούν και βαπτίζουν τα τέκνα των εις τους Ρωμαιοκαθολικούς. Πού οδηγούμεθα με όλα αυ­τά, δεν είναι δύσκολον να προΐδη τις.
       Δια να μη αυταπατώμεθα οι Ορθόδοξοι σχετικώς με τας διαθέσεις των δυτικών, είναι χρήσιμον να παρακολουθήσωμεν τι λέγουν εις στιγμάς ειλικρίνειας διακεκριμένοι εκπρόσωποι του παπισμού.
       Ούτως ο γνωστός θεολόγος Yves Congar λέγει ότι η υπέρ της ενότητος προσευχή «σημαίνει κατά τους Καθολικούς προσευχήν υπέρ επεκτάσεως της Καθολι­κής Εκκλησίας, εν τη οποία ευρίσκεται η Εκκλησία του Χριστού και των Αποστόλων» και «ο καθολικός παραμένει ό,τι είναι και προσκαλεί τους άλλους να έλθουν προς αυτόν»2....
       Πόσον αμετανόητοι είναι οι παπικοί δεικνύει και η μέχρι σήμερον εκδηλουμένη εχθρότης των έναντι των αγίου Γρηγορίου του Παλαμά με επίκεντρον το Istina και με τας κατά του αγίου Γρηγορίου εκδόσεις. Έχει τόσον βαρύτατα ασθενήσει ο παπισμός από το ανθρωποκεντρικόν και ορθολογιστικόν πνεύμα, ώστε η θεραπεία του να φαίνεται, τουλάχιστον κατ' άνθρωπον, αδύνατος.
       Και ο μεν παπισμός βαρύτατα νοσών επιμένει εις την νόσον του και το χειρότερον επιδιώκει να την με­τάδοση και εις τους, χάριτι Θεού, παραμένοντας πνευματικώς υγιείς Ορθοδόξους δι' αλλαγής της προ­σηλυτιστικής τακτικής και μεθόδου του.
       Τί όμως αναγκάζει τους Ορθοδόξους να πίπτουν ως αφελείς εις την παγίδα του παπισμού και να συμπε­ριφέρονται προς αυτόν, ως εάν πράγματι ήλλαξε πνεύμα και σκοπόν; Είναι δυνατόν πάπαι εμμένοντες εις τας αντιευαγγελικάς και αντιεκκλησιαστικάς πλά­νας να χαρακτηρίζονται παρά ημετέρων ως «άγιοι», «μακαριστοί», «πρεσβύτεροι αδελφοί» ή ως έχοντες αποστολικήν διαδοχήν, ως ημείς έχομεν;
       Δι' ημάς τους Ορθοδόξους τους επιθυμούντας να μείνωμεν πιστοί εις την αγίαν Θεανθρωποκεντρικήν παράδοσιν της Ορθοδοξίας κάθε πάπας εμμένων εις τα ανωτέρω όχι μόνον δεν είναι άγιος και μακαριστός και πρεσβύτερος αδελφός, αλλ' αντιθέτως, ως εξακολουθών να διαστρέφη το Ευαγγέλιον του Θεανθρώπου Χριστού, είναι, έστω και ακουσίως, εχθρός του Χριστού και επίβουλος της Ορθοδοξίας.
       Είναι, επίσης, μέχρι σήμερον το σημαντικώτερον εμπόδιον δια την ένωσιν των Εκκλησιών εν τη αλη­θεία του Χριστού. Είναι αιρεσιάρχης και ένοχος αιω­νίου κρίματος δια την αμετανόητον εμμονήν του εις το μεγαλύτερον σκάνδαλον του Χριστιανισμού, τον παπικόν ολοκληρωτισμόν.
       Η Εκκλησία της Ρώμης δεν είναι αγία, διότι ακο­λουθεί αμετανόητος τόσας αιρέσεις. Έχει εκπέσει της Αληθείας και ως εκ τούτου και της χάριτος και της αποστολικής διαδοχής. Θα είναι άγιος ο πάπας και αγία η Εκκλησία της Ρώμης, εφ' όσον μετανοή­σουν ειλικρινώς δι' όλας τας αντιευαγγελικάς αιρέ­σεις των και τότε θα είναι άξιοι της τιμής και της προσκυνήσεώς μας.
       Τοιουτοτρόπως επίστευε πάντοτε η Εκκλησία και τοιουτοτρόπως πιστεύομεν και ημείς. Αυτή είναι η πίστις κατά τον Θεολόγον Γρηγόριον, «ην εδιδάχθην τιαρά των αγίων Πατέρων, ην εδίδαξα κατά πάντα και­ρόν ομοίως, ου συμμορφούμενος τοις καιροίς, και δι­δάσκων ου παύσομαι, μεθ' ης εγεννήθην και η συναπέρχομαι»3Ημείς οι ευτελείς δεν είμεθα αγιώτεροι ούτε εξυπνότεροι από τους μεγάλους Πατέρας μας, τον άγιον Φώτιον, τον άγιον Γρηγόριον τον Παλαμάν, τον άγιον Κοσμάν τον Αιτωλόν, τον άγιον Νικόδημον τον Αγιορείτην, δια να αλλάξωμεν το ευσεβές φρόνημα της Εκκλησίας και να ομολογήσωμεν ετέραν πίστιν, συμβιβάζοντες τα ασυμβίβαστα.
       Μένομεν, χάριτι Θεού, και δι' ευχών των αγίων Πατέρων ημών σταθεροί εις όσα παρελάβομεν, εβαπτίσθημεν, εκατηχήθημεν, ωμολογήσαμεν, επιστεύσαμεν, ελπίζομεν και δι' όσα επίσης ήλθομεν εις τον ά­γιον αυτόν τόπον της Υπεραγίας Θεοτόκου καταφρονήσαντες τον κόσμον και τα του κόσμου. Ει τις δε ευαγγελίζεται, παρ' ο παρελάβομεν παρά των αγίων Πατέρων, ανάθεμα έστω (Γαλ. α' 9).
       Γνωρίζομεν πόσο δυσκολεύονται κληρικοί και λαϊκοί θεολόγοι εν τω κόσμω βιούντες να κατανοή­σουν την γλώσσαν αυτήν. Η εκκοσμίκευσις, ο ηθικισμός και ο ουμανισμός έχουν καταστήσει ολιγώτερον ευαίσθητους πολλάς ορθοδόξους συνειδήσεις.
       Ταπεινώς όμως τους παρακαλούμεν να μη κρίνουν τα ανωτέρω με τα κριτήρια του κόσμου, αλλά με τα αιώνια κριτήρια του Ευαγγελίου και των Αγίων Πα­τέρων.
       Ποίοι είμεθα ημείς, δια να αντικαταστήσωμεν τα αιώνια κριτήρια της Εκκλησίας, με τα ιδικά μας κρι­τήρια; Μήπως έχομεν την αγιότητα ή την σοφίαν ή την άσκησιν ή το μαρτύριον των αγίων Αποστόλων, μαρτύρων, ομολογητών της πίστεώς μας, ώστε να έχωμεν το δικαίωμα να κρίνωμεν διαφορετικά από αυ­τούς;....




  • 1. (Από το βιβλίον ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Άγιον Όρος 1979, ανα­δημοσιεύουμε τας σελίδας 33-37 προς ενημέρωσιν του πληρώμα­τος της Εκκλησίας και προστασίαν του από την παναίρεσι του Παπισμού και Οικουμενισμού).
  • 2. «Η Θεολογία της Προσευχής υπέρ της Χριστιανικής ενότητος», Αθήναι 1968, σελ. 13,16).
  • 3. Προς Αρειανούς, Ρ.G. 36, 233Β.

«Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (1884-1980)»
Τριμηνιαίο τεύχος ορθοδόξου πνευματικής οικοδομής
Υπεύθυνος: Στυλιανός Ν. Κεμεντζετζίδης
Τεύχος  20.  Μάιος - Αύγουστος 2007
Έκδοσις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε τα σχόλια σας να έχουν ευπρεπή χαρακτήρα.

Θεολογικός Σεισμός!